nammy

เรามักจะพูดสอนว่าเรื่องรักเรื่องเล็ก เรื่องเรียนน่ะเรื่องใหญ่ แต่ในความเป็นจริง เรื่องเรียนน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องใจสิสำคัญ วัยรุ่นอกหักเรื่องขำๆในสายตาผู้ใหญ่ ทั้งๆที่เราแทบใจสลาย ร้อนรนทนไม่ได้ เมื่อเห็นเขาหรือเธอคนนั้นกำลังนอกใจ มีใหม่

เอาเถอะน่า.. เธอต้องเข้าใจสิว่า ถ้าคิดจะรัก ครึ่งหนึ่งคือความเสี่ยงที่จะต้องอกหัก และอีกครึ่งหนึ่งคือความเป็นไปได้ที่จะมีรัก มีความสุข ในเมื่ออยากจะรักก็ต้องยอมรับความเสี่ยงที่จะต้องลุ้น และถ้าเสี่ยงแล้วเราเป็นพวกครึ่งแรก คือนอนกินแห้วกระป๋อง ว่าแต่จะทำอย่างไร ให้กินแห้วได้แบบไม่บอบช้ำจนเกินไป..

เสียใจ..แต่อย่าให้เสียคน
เสียใจร้องไห้ฟูมฟาย ฟ้องแม่ คุยกับเพื่อนจนสายไหม้ หรือนอนคุยกะหมา น้ำตาไหลพรากๆก็ทำไปถ้ามันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ความเสียใจไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เธอต้องรู้จักควบคุม รู้จักความพอดี อย่าให้มันไปทั้งหมดของชีวิต บางคนอกหักถึงขั้นทำร้ายตัวเอง ทำร้ายครอบครัว ทำร้ายเพื่อนและคนที่รัก เพียงเพื่อคนแปลกหน้าที่เขาเคยรักเรา และตอนนี้เขาไม่รักแล้ว

การเสียใจ ทำให้เราได้รู้ว่า อย่างน้อยเราก็มีหัวใจไว้รักไว้เจ็บ ยังเก็บความทุกข์ความสุขได้เหมือนคนอื่น แต่เธอก็ต้องรับผิดชอบตัวเองด้วย คือเสียใจแต่อย่าให้เสียคน เจ็บแค่ใจอย่าให้ส่วนอื่นเจ็บด้วย..

มีสติ รู้จักแยกอารมณ์
การแบ่งแยกอารมณ์เป็นสิ่งที่ทำได้ยากที่สุดในช่วงภาวะสับสนของคนอกหัก จะเป็นประมาณว่า นั่งเรียนอยู่ก็น้ำตาไหล กลับบ้านก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ข้าวปลาไม่กิน เรียนหนังสือไม่รู้เรื่อง หลับตาก็นึกถึงแต่เรื่องเขา ถ้าเป็นแบบนี้แปลว่าเธอสับสนทางอารมณ์อย่างหนัก ไม่ควรอยู่คนเดียว บางทีเราควรมีที่ปรึกษาเพื่อแบ่งเบาปัญหาบ้าง

เวลาที่เธออกหัก หรือเพื่อนอกหัก ควรปรึกษาพูดคุยกันบ้าง ไม่ต้องอาย เพราะเพื่อนจะมีคำแนะนำและคำปลอบใจเด็ดๆให้เธออย่างเช่น แหม อกหักเรื่องเล็ก..อกเล็กน่ะเรื่องใหญ่!~

เขาเป็นแค่คนผ่านมา..แล้วผ่านไป
คิดเสียว่าคนที่ทำให้เราช้ำเป็นเพียงแค่สายลมพัดผ่านมา เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต เขาไม่มีค่าพอที่จะเป็นเพื่อนสนิท ที่จะคบเราไปจนแก่ เขาไม่มีค่าพอที่จะเป็นคนรักที่จะดูแลชีวิตกันตลอดไป เขาเป็นแค่สายลมที่พัดผ่านมาให้เราได้เย็นสบายแป๊บเดียว แล้วก็พัดผ่านไป ให้ความเย็นกับคนอื่นอีก

ตลอดชีวิตคนเราที่ต้องเติบโตต่อไป เราต้องเจอคนประเภทผ่านมาแล้วผ่านไปอีกมากมาย ทั้งเพื่อน คนรัก หรือใครก็ตาม ในวันหนึ่งคนเหล่านี้ก็จะเป็นเพียงความทรงจำเก่าๆที่ไม่ทำให้เรารู้สึกอะไรเลย

โชคดีที่อกหัก..สิ่งที่มีมากกว่าคำว่าเสียใจ
จะว่าไปแล้วประสบการณ์รักเป็นพิษในช่วงวัยรุ่นนี่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตเหมือนกันนะ เพราะมันเป็นสะพานอีกขั้นให้เธอก้าวไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ให้เธอได้ใช้ชีวิตในอีกระดับหนึ่ง มองความรักได้อีกแบบหนึ่ง ตรงนี้เป็นกำไรชีวิต ที่วันหนึ่งเธอจะหันไปขอบคุณเขา เจ้าตัวต้นเหตุที่ทำให้เราเจ็บน่ะ กำไรที่เหลืออยู่จากรักเป็นพิษก็คือ...ได้เรียนรู้ว่ารักเป็นอย่างไร

ถ้าไม่สุขจนล้านมาซะก่อนแล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ็บเจียนตาย นอนน้ำตาไหลพรากๆน่ะมันทุกข์แค่ไหน ถ้าเธอเจ็บมากแค่ไหน ก็จงรู้ไว้ว่าเธอรักเขามากแค่นั้น ต่อไปจะรักใครจะคบใครอีก จะได้รู้ว่า ถ้าต้องอกหักอยากเจ็บแค่ไหนให้พอดี เธอก็จะรักเขาแค่นั้น แค่พอดี คราวนี้รับรองไม่มีเจ็บเท่าครั้งแรก

ถ้ารักแล้วจะต้องอกหัก แต่ความรักที่เคยได้มาก็ทำให้สุขล้นคุ้มค่าน้ำตาที่เสียไปไม่ใช่เหรอ ถ้าใครอยากจะรัก ก็อย่ารีรอ เพราะอกหักอย่างมีสติก็ใช่ว่าจะมไม่มีประโยชน์เลย

อยากรู้จักความรักที่แท้จริง...
ทำยังไงถึงจะเจอรักแท้
"เมื่อรักแล้ว...จะเลิกรักไม่ได้
แต่เลือกจะรักในวิธีที่ไม่ทำให้ตัวเองเจ็บได้" ....................

คนที่ยังไม่เคยเจอความรัก มักตั้งคำถามว่า
"ความรักคืออะไร"
"อะไรคือนิยามความรัก"
"ความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร"
"แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเรารักเขาจริง"

ลองมองไปที่พ่อแม่
แล้วสังเกตดูว่าเขารักเราอย่างไร
นั่นล่ะ "ความรัก"
ความรักที่สามารถพูดได้ว่า
"ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็รัก มันจะดีจะชั่ว ก็รัก" .......................

ในความหมายของความรักจริงๆ แล้ว
ไม่มีใครสามารถให้ความหมายของมันได้สมบูรณ์แบบ
และเหมือนกันทุกคน
เพราะแต่ละคนก็มีมุมมองความรักที่แตกต่างกัน
เรามักให้ความหมายจากประสบการณ์ที่เราประสบกับตัวเอง
และความรักที่เราได้รับมาตั้งแต่เล็กๆ มันมาทำนองไหน
เราก็มักจะให้ความหมายในทำนองนั้น
และต่างคนก็มีวิธีแสดงออกถึงความรักของตัวเองแตกต่างกัน........................

แต่ความรักที่แท้จริง และคำว่า "รักแท้"
ก็ไม่ได้พิสูจน์กันยากมากมาย
เราสามารถบอกได้ว่าเรามี "รักแท้" ให้กับใครสักคนแล้วหรือยัง
หรือมีใครมาให้เรารักหรือยัง .....
มักถือเกณฑ์
"ความเป็นห่วง" เป็นตัวตัดสินในตอนต้น

เมื่อไหร่ที่มีคนๆ หนึ่งเข้ามารบกวนใจเรามากๆ ทำให้เราคิดถึงเขา
และเพ้อฝันถึง อยากอยู่ใกล้ๆ อยากเป็นแฟน
คาดการณ์ระยะต้นๆ ก่อนว่า
"เราถูกใจเขา"
อาจจะยังไม่ถึงกับรัก
อาจเป็นความประทับใจจากรูปกายภายนอก
และองค์ประกอบที่วัดกันทางสายตา ยังไม่ได้รับรู้ด้วยหัวใจ........

ในเวลาต่อมา เมื่อได้รู้จัก ใกล้ชิด รับรู้นิสัยใจคอ
หัวใจของเราก็จะค่อยๆ รับเอาคนๆ หนึ่งเข้าไปนั่งพูดคุยด้วย
เป็นความเต็มใจ ความสุขที่ได้พบเจอ พูดคุย ใกล้ชิด
และอยากที่จะมีเวลาอยู่ด้วยกันมากที่สุดเท่าที่จะมากได้
ระยะนี้คงจะพอพูดได้ว่า
"เรารักเขาเข้าแล้ว"
.... แต่จะเป็นรักแท้
หรือรักที่แท้จริงหรือเปล่าก็คงต้องดูกันต่อไป ........

ในเวลาต่อมา เมื่อไหร่ที่เกิดความรู้สึกว่า
"ทุกครั้งที่เขาทุกข์..ขอทุกข์ด้วย"
ยิ่งเขาไม่สบายใจเรื่องอะไร
เราก็จะไม่สบายใจไปกับเขาด้วย.........
ไม่ได้เจอเขาก็จะเป็นห่วงว่าเขาจะอยู่ยังไง
ทำอะไร เขาไม่สบาย เราเหมือนจะเป็นไข้แทน
เมื่อมีโอกาสเจอกัน ก็สามารถแลกเปลี่ยนความรู้สึก
ความทุกข์ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ มีการปลอบโยน
เขาลำบาก... เราก็ไม่ชิ่งหนี แถมเดือดร้อนแทน
ไม่ใช่ "เรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน"...

ฟังดูก็เหมือนกับมิตรภาพระหว่างเพื่อน
แต่ใจเราจะรู้ด้วยตัวเองว่าคนๆ นี้ไม่ใช่เพื่อน
เรารู้สึกละเอียดอ่อนเกินความเป็นเพื่อน
เพราะมันจะเกิดความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อนคือ .........
หัวใจจะวูบวาบ อ่อนไหว อยากสัมผัส อยากจับมือ อยากกอด
และอยากทำอะไรอีกมากมายที่หากไม่ยับยั้งมันไว้ทัน
ก็จะนำไปสู่อีกขั้นหนึ่งของความรักที่เกินขีดความพอเหมาะ .....

ยิ่งเราเป็นห่วงใครมากเท่าไหร่
พร้อมๆ กับความพิเศษที่ยกให้เขามากมายเกินเพื่อน
ตอบใจตัวเองได้เลยว่าเรากำลัง
"รักเขามาก"
แล้ว "ความเป็นห่วง" "ความกังวล"
"ความพร้อมที่จะผจญภัยไปกับความทุกข์ของเขาโดยไม่กลัว
ขอเพียงเขาจับมือเราเดินไปด้วยกัน เขาลำบากเราลำบากด้วย"
เพียงรู้สึกแค่นี้ เรากำลังเข้าใกล้รักแท้แล้วล่ะ ............

ในที่สุดเมื่อถึงจุดที่ว่า เราอยากเข้าไปช่วยเหลือ ผ่อนคลายเป็นกำลังใจ
จนถึงขั้นที่ว่า ทำอย่างไรให้เขาหมดทุกข์
ทุกวิธีที่เราจะทำได้เพื่อให้เขามีความสุข
วิธีไหนที่จะช่วยเขาได้เราจะทำ
หากเขามีความสุขแม้กับคนอื่น เราก็หน้าชื่นอกตรมได้
ไม่ว่าเขาจะต้องการเราหรือไม่ก็ตาม
เขาไม่รักเราก็ได้ แต่ขอให้เราได้ทำอะไรเพื่อเขา
ได้ดูแลเป็นห่วง และทำหน้าที่ตอบแทนความรักที่เรามีให้เขา
แค่นี้เราก็พอใจแล้ว นี่
แหละที่จะตอบได้ว่า
เรากำลังมีรักแท้...และความรักที่แท้จริงก็คือสิ่งนี้เอง

บางคนต้องการที่จะมอบความรักให้เขา
เพียงเพื่อให้เขารักตอบ หากเขาไม่รักเราตอบ
อะไรๆ ที่เราเคยทำให้ จะเลิกทำ
อะไรที่เคยให้ จะขอคืน
นั่นเพราะเธอยังไม่ได้รักเขา
เธอรักตัวเธอเองต่างหาก
เธอทำทุกอย่างเพียงเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง................

ความรักที่แท้จริงคือ...
การแบ่งปันรักโดยไม่หวังว่าจะได้รับการตอบแทน
แอบหวังลึกๆ ก็ได้ ...

แต่เมื่อรักแล้ว จะเลิกรักไม่ได้
แต่เลือกที่จะรักในวิธีที่ไม่ทำให้ตัวเองเจ็บได้
เช่น หากเรารักใคร แล้วเขาไม่รักเรา ไม่จำเป็นต้องเลิกรักเขา
แต่เราก็รักเขาได้ในวิธีที่ถูกต้อง คือการมีความปรารถนาดีกับเขา
ความเป็นมิตรในยามที่เขาต้องการ

แต่ความปรารถนาที่จะได้เขามาเป็นแฟน
ทำทุกทางให้เขามาเป็นของเรา
...มันจะหายไปจากความรู้สึก ...
หากเธอมีรักแท้จริงต่อเขานะ ........

แต่หากเธอยังไม่รู้สึกอย่างนี้กับใคร
นั่นหมายถึงเธอยังไม่รู้จักความรักที่แท้จริง
เป็นเรื่องประหลาดที่มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำให้เธอเกิดความรู้สึกนี้ได้
เพราะฉะนั้นเมื่อเกิดความรู้สึกนี้กับใคร เธอจะรู้ทันทีว่า
"เขานี่แหละ" ...........

ส่วนวิธีที่เธอจะเจอกับรักแท้ ก็ไม่ยาก
เพียงแต่สวรรค์ไม่บอกให้เธอรู้ก่อนเท่านั้น
และมันมักจะมากับคนที่เธอไม่คาดฝัน
คนที่เธอต้องมานั่งสงสัยตัวเองทีหลังว่า
"ไปห่วงอะไรเขานักหนานะ" ทำไมคนๆ นี้ถึงทำให้เราคิดถึงได้มากขนาดนี้
แล้วใครจะตอบเธอได้ล่ะ...

ในเมื่อเธอยังตอบตัวเองไม่ได้เลย...

"ความรัก" ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวันหมด
แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัว ก็คือ "ความอดทน"
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม
เมื่อใดที่สิ้นรักเมื่อนั้น "ความอดทน" ก็หามีไม่
สิ่งใดที่เคยทนได้ก็กลับแปรเปลี่ยนไป
สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา
ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อตนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ท้ายที่สุดเราเป็นฝ่ายทอดทิ้งให้ความรักนั้นต้องจบลง

บางครั้งความรักนั้นอาจจบลงทั้งๆ ที่ความรู้สึกรักของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ
เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่ง "ความอดทน" บอกให้เราต้องไป...ไปทั้งที่ยัง "รัก"
เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง
"การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ในวันข้างหน้า"
อย่างนั้นมิใช่หรือ

"หากรักแล้วต้องร้องไห้ไปตลอดชีวิต
ตนขอเลือกที่จะร้องไห้สองสามวันแล้วยิ้มไปตลอดชีวิตที่ดีกว่า"

สุดท้ายก็ขั้นอยู่กับตัวเองแล้วล่ะนะ
ว่าจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต หรือร้องไห้แค่วันนี้แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต
ชีวิตเรา ๆ สามารถเลือกเองได้จริงมั้ย?

"คนร่วมทาง"
คนเราคบหาร่วมทางกัน มีค่าตรงที่รู้จักกัน
คนเรารู้จักคุ้นเคยกัน มีค่าตรงที่รู้ใจกัน
คนเรารู้ใจกันแล้วจากกัน มีค่าตรงที่อยู่ในความทรงจำที่ดีของกัน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจะรักอย่างไรก็อย่าให้ตาบอดเสียล่ะ
เมื่อวันหนึ่งความอดทนบอกเราว่าถึงเวลาแล้ว
ก็ควรจะรับฟังไว้บ้างแล้วกัน เราเป็นผู้กำหนดชีวิตของเรา